RECENZJE
„Podkowiański Magazyn Kulturalny” 3(47)/2005
Zofia Broniek
Impresja
Sypię im proso stawiam stopki z wódką
Po kątach kładę fotografię
Żeby zwabić
Żeby wrócili
Żebyśmy sobie powiedzieli
Pustosz to tom o czasie bezpowrotnym, o bliznach i więzach, o naznaczeniu. A także o dojrzałości — czyli wiedzy o sobie i świecie. Są to wiersze pełne blasku i cienia. Blasku skojarzeń, cienia niedomówień i ironii. To autora spojrzenie wstecz, z progu między dziecięctwem a dojrzałością, miedzy dojrzałością a przyszłością.
progi na moje nogi
to za niskie to za wysokie
blizny o które się potykam
daleko po przejściach
Poeta prowadzi nas meandrami pamięci, zanurza w jej zakamarkach. Karmi migotliwą rozmową, uczestnictwem w biesiadzie wspomnień o przyjaciołach, drzewach, zwierzętach i kolorach; w wywoływaniu z cienia i zaklinaniu.
Jest też w tomie mowa o braku skromności, i o rozstaniu z arkadią, edenem, rajem, krainą młodości. O porzuceniu i o przemijaniu.
na oczach zdumionej natury
zmiana otwarta
Będzie miało tytuł „O sztuce wygnania"
I jeszcze o miejscu własnym, otoczeniu, ojczyźnie — czy małej?
Mówimy o małej ojczyźnie
to znaczy że jakaś inna
większa ojczyzna wezbrała
i przekroczyła
I o pragnieniu powrotu, ale czy na pewno?
idę się urodzić
zupełnie jakby nie było lat
Piotr Mitzner, Pustosz tCHu, doM wYdawniczy, Warszawa 2004.
Tomik wyróżniony przez Fundację Kultury.
